Pierwszy dzień zimy

.

I

Kolejny świt chociaż noc głęboka

Jest jeszcze ciemno Pewnie świecą gwiazdy

Budzę się wcześnie zasypiam za późno

W jamkach na wiersze dojrzewają słowa

.

II

Patrzyłam na Ciebie tamtej nocy

Jeszcze jeden papieros Jeszcze łyk herbaty

Nie wiedziałeś czy ocalisz nas przed zimą

Sennie myślałam

Zimę można przespać

Trzeba tylko otulić się w ciszę

.

To przecież proste

Wybudujemy dom w oku cyklonu

Ściany w nim będą z kryształu i bieli

Czas będzie kapał słodkimi kroplami

I zawsze będzie ciepło Uwierz

Od jakiegoś czasu rzadko pojawiam się na wyspach Polish Community (prawdę mówiąc dość rzadko pojawiam się gdziekolwiek, ale to inny temat). Czasami jednak mi się to zdarza.

Kilka dni temu wylądowałam przed Select. I już na starcie było dobrze.

[8:42]  MO: •´¨*•.¸. HahahaA •´¨*•.¸.
[8:42]  MA: (^_^) LoL (^_^)

Coś Wam to przypomina? Mnie aż za bardzo.

Potem mogło być już tylko lepiej.

[8:44]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:44]  MA: (^_^) LoL (^_^)
[8:44]  MA: kolego tobie sie chyba cos pomylilo
[8:44]  MO: *:-.,_,.-:*’“’*YESSSSSS!!!!*:-.,_,.-:*’“’*
[8:44]  MO: *:-.,_,.-:*’“’*YESSSSSS!!!!*:-.,_,.-:*’“’*
[8:44]  MO: *:-.,_,.-:*’“’*YESSSSSS!!!!*:-.,_,.-:*’“’*
[8:44]  HG: Mnie ?
[8:44]  MA: nie
[8:44]  MA: nie
[8:45]  MA: jakis koles zaprasza mnie do znajomych
[8:45]  MA: i mysliz e ejst fajny
[8:45]  MA: (^_^) LoL (^_^)
[8:45]  MA: /xd
[8:45]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:45]  MO: nubki góra ;P
(…)

[8:45]  MA: o
[8:45]  MA: ten wlasnie
[8:45]  MA: na T mnie zaprosil
[8:45]  MA: oblukaj go
[8:45]  MA: obczajaj gnojka
[8:46]  MA: *XD Na glebe Jeboom*
[8:46]  MO: mnie tez ;P
[8:46]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:46]  MO: na glebe xD
[8:46]  MA: o stoim mi
[8:46]  MA: przed oczyma
[8:46]  MO: aaaaaaaaa !
[8:46]  MO: aaaaaaaaa !
[8:46]  MA: <3 AHhaiiJHAIaSUHUHUAHhUHUSHuhUUHUhsua *-*
[8:46]  MO: aaaaaaaaa !
[8:46]  HG: xD
[8:46]  MO: potwory i spółka ;P
[8:46]  MA: az sie napalilam
[8:46]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:46]  MO: =^..^= ~~hyhyhyhy  LOL~~ =^..^=
[8:46]  MA: wiesz
[8:46]  MA: juz kisiel w majtkach
[8:46]  MA: i te sprawy
[8:46]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:46]  MO: =^..^= ~~hyhyhyhy  LOL~~ =^..^=
[8:47]  HG: Fuuuu kisiel w majtach i te sprawy
[8:47]  HG: ;P
[8:47]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:47]  MA: (^_^) LoL (^_^)
[8:47]  MO: t. my cie tak kochamy
[8:47]  MO: ?? ?? ??  LoLuS Cee ® ?? ?? ??
[8:48]  MA: idziem sie kurwic
[8:48]  MA: ?
[8:48]  MA: (^_^) LoL (^_^)
[8:48]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:48]  MO: *:-.,_,.-:*’“’*YESSSSSS!!!!*:-.,_,.-:*’“’*
[8:48]  MO: haha
[8:48]  MA: <3 AHhaiiJHAIaSUHUHUAHhUHUSHuhUUHUhsua *-*
[8:48]  HG: xD
[8:48]  MO: •´¨*•.¸. HahahaA •´¨*•.¸.
[8:48]  MA: ej dam dupy za kiecke
[8:48]  MA: (^_^) LoL (^_^)
[8:48]  MA: <3 AHhaiiJHAIaSUHUHUAHhUHUSHuhUUHUhsua *-*
[8:48]  MO: *GIGGLES* ~~~
[8:48]  MA: zobacz siek sie zlecieli
[8:48]  MO: na glebe xD
[8:48]  MO: =^..^= ~~hyhyhyhy  LOL~~ =^..^=
[8:48]  MA: widac kto tu jst zajebisty

(…)

[8:50]  MO: ja dam dupy za buty ;P

———-

Wiem, niektórzy z Was powiedzą, że znowu się czepiam, ale ja dzisiaj nie o tym.  A w każdym razie nie to jest głównym tematem. Poziom intelektu i wychowania moich rodaków mało mnie dotyka, dopóki nie jestem zmuszona do bliższych kontaktów.

Źle się stało, że z map SL poznikały polskie miejsca. Niektóre w smrodku skandalu, jak Second Poland, niektóre żegnane z żalem, jak Centrum Polska, inne niemal niezauważenie, jak Play. Do tego można by było dodać całkiem pokaźną listę klubów i klubików, które pojawiają się i znikają bez przerwy, zapisując się – lub nie – w naszej awatarzej pamięci.

Dzisiaj, jeżeli ktoś chce spotkać Polaków, wychodząc poza kilkuosobowy krąg najbliższych znajomych, może wybierać między Bezdomną, Morfiną, a Polish Community. Przy czym Bezdomna jest miejscem przede wszystkim do mieszkania, Morfina ze swoim specyficznym klimatem nie spodoba się każdemu, a włączona tam weryfikacja wieku blokuje dostęp sporej części polskiej społeczności.

Zostaje tylko Polish Community. Dwie wyspy, część dla początkujących, nazwana kiedyś wdzięcznie przez Darnoka porodówką, piaskownica, kilka sklepów, klubów, Academia Electronica (chwała Malwinie i Magnusowi, że znaleźli dla niej miejsce), nie jestem pewna, czy nadal są tam też domy mieszkalne do wynajęcia, od samego początku układ/bezład na wyspach skutecznie zniechęcał mnie do dokładniejszego zwiedzania.

Do tego tłumy. Mniej i bardziej przypadkowe. Zbieranina wszystkich, którzy przesiadywali koło Sukiennic oglądając wiecznie niedokończony pomnik Mickiewicza, którzy puszczali particle i rozjeżdżali siebie nawzajem w piaskownicy Centrum, którzy czasami podskakiwali w klubie w Play. Nie przeniosą się gdzie indziej, bo nawet gdyby chcieli to zrobić, zwyczajnie nie mają dokąd.

I tak okazało się, że w Polish Community, miejscu mającym być miejscem pod każdym względem lepszym od Second Poland, jest tak samo. Tylko gorzej. Bo o ile SP zmarnowała potencjał nieuleczalną arogancją właścicieli projektu, mam wrażenie, że w PC zapał i możliwości pracujących tam ludzi marnują się z powodu tych, dla których PC powstała.

Brak konkurencji szkodzi (tak, gdzieś już to słyszałam), w tym przypadku nie tylko użytkownikom, ale także właścicielom PC. Trudno robić cokolwiek sensownego z rozkrzyczanym tłumem.

Małe wyjaśnienie do ostatniego wpisu – XIV część Wyspy jest częścią ostatnią z tych, które powstały dawno temu, w tamtym (a może jeszcze wcześniejszym) życiu. Bezpowrotnie zaginęła jedna z części, w której niespodziewanie na wyspie pojawiała się inna kobieta. Ale to nie był dobry tekst, literatura światowa niewiele traci.

Chciałam przeprosić za dość poważny błąd rzeczowy, jaki wtedy popełniłam, a wczoraj przeoczyłam “puszczając w eter”.

W oknie powinna była pokazać się twarz Pierrota, nie Arlekina.

Wydaje mi się, że Pierrot w założeniu nie miał być jedną z dramatis personae. Dzisiaj nabieram pewności, że był tylko odbiciem w ciemnej szybie.

Wiem, za wcześnie.

18 I

Pamiętasz, śniłyśmy kiedyś o Wenecji, o Wenecji pełnej gazet i ptasich piór fruwających w powietrzu, o barkach i winie, spacerach późną nocą i balach kończących się o świcie. Ty rysowałaś maski i suknie z jedwabiu jak pajęczyna, ja zajmowałam się kolekcjonowaniem czerwonych pantofli i rękawiczek. I nic nam z tych snów nie wyszło, tysiąc razy zdołałyśmy zgubić się po drodze.

Znowu nie pisałam do Ciebie długo, moje milczenie nie było jednak spowodowane nadmiarem zajęć ani rosnącą między nami odległością, moje milczenie było ciszą.

Kilka dni temu odkryłam ślady nad morzem, byłam pewna, że to Słoneczny Chłopiec powrócił, chciałam,żeby tak było. W ciszy czekałam na jego przyjście, w ciszy spędzałam całe dnie, obserwując uśpione fale mojego uśpionego morza. Cisza stała się moją jedyną towarzyszką, nie chciałam rozmawiać nawet z trawami, nie odzywałam się do przyfruwających ptaków; trawy i ptaki trwały bezgłośnie, jakby bały się, że najcichszy nawet szept zatrzeć może ślady. Przecież tylko one były teraz dowodem czyjejkolwiek na Wyspie obecności, to dzięki nim każdy wieczór był teraz pełen oczekiwania, do kogo będą należeć – ślad stóp w pantoflach na jedwabnych podeszwach.

Siedząc całą noc przed kominkiem w ciszy zastanawiałam się, jak wyglądać będzie takie spotkanie, czy w ogóle będzie możliwe. Czy Słoneczny Chłopiec mógł zostać Słonecznym Chłopcem, czy może stał się Kocim Mężczyzną (a Koci Mężczyzna dryfuje tymczasem gdzieś daleko na zupełnie nieznanych mi oceanach). Nad ranem dopijałam wino i uzbrojona w ciepły sweter i pomarańcze wychodziłam na spotkanie morza, na spotkanie nieznanego gościa. Chodziłam wzdłuż brzegu, obchodziłam Wyspę dziesiątki razy, czując na karku jego oddech, domyślając się zdziwionego spojrzenia jego smutnych oczu. Jedwabne podeszwy zostawiały ślady coraz bliżej domu, zdawaliśmy sobie sprawę, że ta gra nie może przecież trwać nieskończenie, że wreszcie któreś z nas zrezygnuje – ja z poszukiwań, on z ucieczki.

Dzisiaj rano, tak jak kiedyś, gdy miał powrócić Koci Mężczyzna, obudził mnie szum fal.

A przed chwilą udało mi się dostrzec jego twarz.

Wyszminkowaną, białą jak śnieg, jak papier białą twarz Arlekina.

.

—————–

a gdybyś chciał się dowiedzieć, co dobre i złe
szukał prawdy zaiste, wspaniały to cel
nim zerkniesz w prawdy oblicze
żyj, ale kochaj nad życie, choć raz
choć raz, choć raz, choć raz

a gdybyś pokochał nad życie to wiedz
że to prawdziwa jest miłość i taka ma sens
lecz jeśli kochasz jak umiesz – to dobrze
resztę później zrozumiesz i tak
i tak, i tak, i tak

nazywaj rzeczy po imieniu
a zmienią się w oka mgnieniu
nazywaj rzeczy po imieniu
a zmienią się w oka mgnieniu

a gdybyś musiał rozumieć i chciał
wiedzieć więcej niż zdołałbyś pojąć, to znak
że zamiast żyć własnym życiem
poznać chcesz jego tajemnice – to błąd
to błąd, to błąd, to błąd

nazywaj rzeczy po imieniu
a zmienią się w oka mgnieniu
nazywaj rzeczy po imieniu
a zmienią się w oka mgnieniu

Radosnej twórczości ciąg dalszy. Tym razem z myślą o tych, którzy lubią coś trzymać w zębach.

Ostrokrzew. 1 L$.

.

Tym razem przedświątecznie.

Byłoby więcej, może wreszcie udałoby mi się ruszyć z niewielkim pomysłem, gdyby nie ciągnące się problemy z netem. Ciężko cokolwiek robić nie mogąc się ruszyć, słowo daję.

Póki co przedsmak.

Buty zimowe, z bałwankiem. Do tego pasujący szaliczek.

Potraktujcie to jak prezent na święta, kosztują zaledwie 1 L$ i można je kupić od razu na xstreet.

.

Wszystko wskazuje na to, że będzie ich więcej.

Tak, wiem, XII miała być ostatnia, o ile oczywiście nie powstaną nowe. Ale pamięć bywa przewrotna, najpierw wróciło jedno zdanie, potem pewność, że musiały być jeszcze jakieś. Zabawa w archeologa w złożach dyskietek bywa ciekawa. Udało się.

.

26 XI

.

Spadł śnieg, tak wiele zamyka się w tych słowach; spadł śnieg. Podobno u Ciebie też jest biało?

Spadł śnieg na moją Wyspę. Nocami chodzę po pustych pokojach, napełnionych błękitnym światłem, patrzę przez okna na płatki, zasypujące powoli wspomnienia po śladach na piasku. Kiedy o świcie wychodzę przed dom, widzę zamarznięte morze, martwe fale przykryte białym jedwabiem. Całe dnie spędzam przy kominku, z nogami opatulonymi w koce, z dłońmi zajętymi kocią pieszczotą. Wpatruję się w ogień pijąc wino – zostało mi jeszcze kilka butelek, pamiętasz, przysłałaś mi je Tamtego Lata, tamtego lata, kiedy czułam się prawie tak samo – a przecież zupełnie inaczej; teraz jestem sama, a moja nieco zmarznięta wyobraźnia nie potrafi nikogo zmusić do przyjazdu. Nawet ptaki nie przyleciały, pewnie już nie przylecą, nie teraz.

Nie ma co ukrywać, nie jest mi tu dobrze. Chciałabym wrócić do wszystkiego, co zostawiłam u źródeł tej podróży, móc zająć się czymś, czymś innym, czymkolwiek. I nie potrafię tego zrobić; patrzę na moją wyspę, moją Wyspę martwą, zimną i bezpańską, układam wszystko od nowa. Nie pamiętam, jak wyglądał Koci Mężczyzna, jestem pewna, że nie poznałabym Słonecznego Chłopca. Nie potrafię przypomnieć sobie, jakimi kolorami kwitły rośliny, nie poznaję przypływów i odpływów morza, którego mowa była dla mnie wtedy tak przejrzysta.

Dlaczego uciekłam stąd w takim pośpiechu – dzisiaj wiem, że to był pośpiech, wtedy byłam pewna, że po prostu skończyło się lato. Jak to możliwe…

Jak to możliwe, że umiałam tak bardzo zapomnieć.

.

—————–

.

.

Dla Ciebie jestem sobą

Jeremi Przybora

Los, jak wszystkim dał mi jedną tylko postać
i nie nazbyt nią ucieszył mnie.
Ale zawsze potrafiłam inną zostać,
gdy wchodziła duża stawka w grę.
Dziś posiadam różnych twarzy cały rejestr,
w których lepiej, niż we własnej mi.
O, jak dobrze umieć być tym, kim się nie jest.
Ja umiałam, nim przyszedłeś ty.

Dla ciebie jestem sobą
i choć to tak mało jest,
nie potrafię być przed tobą nikim więcej.

Sztuczny wdzięk odbierasz słowom,
Czynisz zwykłym każdy gest.
I znów jestem tą tysięczną wśród tysięcy.

Tak mi z sobą nie do twarzy,
tak powinnam siebie kryć.
Ale kiedy na mnie patrzysz,
już nie umiem inną być.

Dla ciebie jestem sobą
i choć to tak mało jest,
nie potrafię być przed tobą nikim więcej.

Dostosować sposób gry do nowych reguł,
w efektownym fałszu ukryć się.
Potrafiłabym to zrobić dla innego,
a dla ciebie, a dla ciebie nie.

Już nie umiem mojej prawdy minąć granic
i to chyba jest niedobry znak,
że przed innym nie odkryłabym jej za nic
a przed tobą, a przed tobą tak.

Dla ciebie…

***

Czy kiedyś powiem o Tobie on

A tu pojawi się ktoś Jakiś inny Ty

Miniecie się w ciasnym ciemnym korytarzu

Po cichu Nie podając sobie ręki

.

Uchylam drzwi

Moje ciało śpi Czując przez skórę

że coś może się przydarzyć

Daleko od serca

—————–

Kiedy ty się kąpiesz

tłumaczenie Jacek Lewiński

Kiedy ty w łazience
Plecy myjesz wodą
Ja zacieram ręce
Zbrodnię knuję nową
Jeszcze się oddajesz wodzie
Lecz wnet pojmę cię ja złodziej

Wciąż nas dzieli ścianka
Każda chwila dłuższa
Druga kawy szklanka
Trzecia fajka w ustach
Czuję niemal jak za ścianą
Wdzięki swoje mydlisz pianą

Niechaj sobie woda
Powolutku ciecze
Tylko że apetyt rośnie
A czas się wolno wlecze
Gaśnie już papieros
Kawa stygnie
Krew aż bucha
Niespokojne serce
Zwolnić wcale nie chce
Nigdy mnie nie słucha

Kiedy tak się kąpiesz
Myjesz sobie plecy
Ja się cały trzęsę
Wszystko z rąk mi leci
Zanim staniesz tu na progu
O odwagę proszę wszystkich bogów

Woda jak to woda
Powolutku ciecze
Gorzej że apetyt ciągle rośnie
A czas się wolno wlecze
Gaśnie już papieros
Kawa stygnie
Krew się pieni
Uspokajam serce
Lecz mnie słuchać nie chce
I już się nie zmieni

dwa lata później

9 XI

Znowu jestem tutaj, chociaż nie spodziewałam się, że kiedykolwiek będę mogła powrócić. Dopłynęłam jednak. Morze nie zawsze było przyjazne, nie pamiętałam zbyt dobrze drogi – ale nie dziw się temu, wtedy płynęłam przecież z Kocim Mężczyzną, tym razem musiałam sobie radzić sama. Jest w tym trochę więcej satysfakcji, muszę to przyznać, jest też i radość z odkrywanej na nowo samotności. Jest samotność.

Wszystko wygląda tu teraz inaczej; pamiętasz, kiedyś Wyspa była kwiatem, teraz rosną tu tylko trawy i kamienie. Tak wiele pracy przede mną, tyle spokojnego wysiłku. Trzeba wszystko posprzątać, poustawiać od nowa na swoich miejscach. Odnaleźć stare meble, w wazonach poukładać kolorowe bukiety z traw i ptasich piór. Jeżeli przylecą ptaki.

Nie wiem zupełnie, co się z nimi stało, nie wiem zupełnie, co stało się z ogrodem. Nie pamiętam, gdzie był, w których miejscach biegły ścieżki. Nie myślę nawet o odnalezieniu Różowych Drzew, są przecież jakieś granice pamięci.

Wyspa zimą. Naga i opuszczona, trochę bezbronna, trochę niczyja. Nie przypuszczałam, że będę tu o tej porze roku, przecież poprzednio wyjechałam, kiedy tylko zaczęła się jesień. Bałam się wtedy jesieni, nie potrafiłam jej przeżyć. A może po prostu byłam pewna, że poradzimy sobie bez siebie, ja bez jesiennej Wyspy, jesienna Wyspa beze mnie. A potem zapomniałam.

Jestem tu dopiero kilka nocy, właściwie nie zdążyłam się jeszcze rozpakować, jakbym zostawiała sobie w ten sposób furtkę, możliwość powrotu. Walizki stoją w drzwiach, walizki, torby i kuferki, czują się pewniej ode mnie, zwłaszcza nocą. Kiedy brakuje mi oddechu Kociego Pana, błysku w oczach Słonecznego Chłopca.

Kończę już, wybacz mi, że tak chaotycznie opisałam to wszystko. Ale jest tyle niepokoju we mnie, tyle niepamięci. Nie wiem, czy tu zostanę, nie wiem, czy chciałabym tu zostać.

Jeszcze napiszę.

——————

Ewa Lipska

*** (dotąd doszliśmy)

dotąd doszliśmy. Tu się rozwiązały
koniec z początkiem. Przekłady Homera
na brzegu siedząc przeglądamy teraz.
Nikt nie przypływa po nas. Puste oceany.
Spokój gwałtowny. Może to juz sierpień.
Może strach. Rozegrany przez nas umiejętnie.
Jest mi tak jakby już było za późno.
Może to sierpień. Ale drzew tu nie ma
a sierpień zawsze dojrzewa na drzewach.
Nikt nie przypływa. Homerycki żart
i wiatr z kamieni nam wróży jak z kart.
Nikt nie przypływa

Tak, tak, kilka dni temu znowu zaczęłam go słuchać.

Myszka Miki
współautorem muzyki jest Karel Plíhal
Antoni Muracki

Budzę się szarym świtem i chwytam się za serce
czy coś tam jeszcze bije, czyżbym miał jeszcze szczęście?
A może już po mnie, bo mam buty woskowane
ku śmierci kołowrotek, bezsensowny ten sam ranek.

Nie ma z kim, nie ma o czym, nie ma co i nie ma jak
nie ma gdzie i nie ma po co, każdy jest z sobą sam.
Wychudły Don Kichot siodła swą Rozynantę,
a ślepy bóg za sterem prowadzi nasza łajbę.

Telefon niech milczy - nagranych uczuć dramat,
złe wieści jak bezpieka także przychodzą z rana.
Już na wpół czujny, na wpół złapany w nocy wnyki,
mógłbym się zaśmiać, lecz mam uśmiech Myszki Miki
Ranki bym zniszczył.

W radiu gra Chick Corea – prezenter dobry człowiek -
zaprawdę jest wesoło niczym w rodzinnym grobie.
Uśmiecham się jak mumia, mam wory pod oczami,
różowy świt mnie nudzi, dzień nowy już nie mami.

Coś mówisz o tym, co byś znów ze mną robić chciała,
pomału stygnie pościel, dołki po rozgrzanych ciałach.
Wszystko oblekła szarość – jak orzec czyjąś winę,
drwal machnął swą siekierą, łączącą przeciął linę.

Dwa łóżka jak dwa kraje dzielą pograniczne słupy,
wzdłuż ozdób na tapecie ciągną się kolczaste druty.
Gdy sen nadejdzie błogi, już nie męczą żadne zmory.
wszak była we mnie miłość – dziś pusta złość i gorycz.
Druty bym zniszczył.

Przeklęta ta godzina, moment, tej chwile przelot,
gdy rzeczy się wahają pomiędzy czernią a bielą,
gdy jeszcze półmrok toczy odwieczną wojnę z brzaskiem,
bezsenność jest cierpieniem, palącym oczy piaskiem.

A wszystko huczy w głowie i tępo kłuje w boku,
chciałbym na dobre zasnąć, nie myśleć i mieć spokój.
Z łokciami na kolanach – słucham, jak łzy twe płyną
Na życie już za późno – za wcześnie, żeby ginąć.

Co było jeszcze wczoraj, niepotrzebne dziś nikomu,
Ostatni kawy łyk, bo nie ma więcej kawy w domu.
Wszak przyjdzie, co przyjść musi, nadejdzie nieproszone,
Chleb z masłem zawsze spada nie na tę, co chcesz stronę
Masło bym zniszczył

Mówisz mi o nadziei i siecią słów oplatasz,
co jak szpiegowskie sondy krążą dookoła świata.
Rozebrać się z piżamy może bym umiał jeszcze,
dwadzieścia lat mówiłem, dziś już mi się mówić nie chce.

Z plakatu w ubikacji knur spasły do mnie mruga,
Pędząc zabiera wszystko spienionej wody struga.
Spłukuje to, co było i niesie wprost do ścieku,
a mnie tu przyjdzie zostać, nim zbraknie mi oddechu.

Macam się po nadgarstku, na dworze prawie świta,
zegar godziny bije i pogodnym dniem nas wita.
Już na wpół czujny, na wpół złapany w nocy wnyki,
mógłbym się zaśmiać, lecz mam uśmiech Myszki Miki
Miłość bym zniszczył.

Inne tłumaczenia.