Z wiekiem człowiek nabiera pewności. Głównie co do tego, kim na pewno nie będzie i czego na pewno nie potrafi.
I tak ja na przykład nie będę baletnicą (a kiedyś chciałam), nie zdobędę żadnego z ośmiotysięczników (nie bardzo widzę sens), nie polubię cielęciny (są smaczniejsze rzeczy).
Z drugiej strony to pocieszające, że mimo wszystko sporo jeszcze przede mną, wielu wariantów nie mogę wykluczyć. A świadomość braków wbrew pozorom bardziej pomaga niż przeszkadza. Zawsze lepiej wiedzieć, do jakiego poziomu mogę doskoczyć.
Na pewno – naprawdę na pewno – w SL nie będę nigdy handlowcem ani wielkim twórcą. Jestem pełna zachwytu i podziwu wobec ludzi, zwłaszcza znajomych, którzy po krótszym lub dłuższym okresie zabawowym zaczęli w SL tworzyć rzeczy ładne i rozchwytywane. Z prawdziwą dumą czytam na obcojęzycznych blogach wzmianki o nowościach z [ glow ] studio, So Many Styles czy ::Ragdoll’s cut::. Zdaję sobie sprawę ile talentu, pomysłów i pracy potrzeba, żeby w naszym przepełnionym sklepami świecie zaistnieć.
Niektórym się to udaje. Innym pozostaje rola konsumentów.
Z kolejnej jeszcze strony Second Life to piękny świat, w którym każdy może poczuć radość tworzenia. Równie wielką satysfakcję czuje twórca pięknie oteksturowanego i złożonego z setek primów pałacu i początkujący budowniczy, któremu udało się stworzyć prosty skybox z kilku sześcianów. A przy tym niezbadane są wyroki konsumentów, okazać się może, że to właśnie skybox zrobi większą furorę na rynku.
Filozofuję tak sobie oglądając najnowszy prezent z G Field, z pełną świadomością tego, że nigdy, naprawdę nigdy nie będę potrafiła stworzyć czegoś takiego. Mogę co najwyżej bawić się gotowymi klockami, być jedynie odtwórcą, dodających czasem bezczelnie coś od siebie.
Ale przecież liczy się właśnie to – radość tworzenia.
Z okazji słońca i kilku różowych ubrań zrobiłam buty. Nie bójcie się różowego, inne kolory też powstaną.
.:: Prowincja ::. Madonna Plastik All in Pink, na xstreetsl kosztują 10 L$.
.
